Plannen? Geen probleem. Ik ben er goed in. Mijn hoofd is als een uitgestrekte landkaart vol ideeën, routes en strategische stappen. Ik kan een perfect overzicht maken van wat er moet gebeuren, alles in logische volgorde zetten en me mentaal voorbereiden op de uitvoering. Maar dan… het daadwerkelijk dóén. Dat is een ander verhaal.
Het huishouden is daar een perfect voorbeeld van. Ik weet precies wat er moet gebeuren om ons huis opgeruimd en leefbaar te houden. Maar zodra het aankomt op actie ondernemen, is er een blokkade. Zeker als het gaat om ruimtes die ik op dat moment niet actief zie—zoals de zolder. Als ik er niet dagelijks mee geconfronteerd word, lijkt het probleem zich in mijn hoofd niet echt op te dringen. Totdat het onvermijdelijk is.
En nu is dat moment aangebroken.
Nu we hebben besloten ons huis in de verkoop te zetten en op reis te gaan met een camper, is er geen ruimte meer voor uitstelgedrag. We kunnen niet ál onze spullen meenemen. We moeten keuzes maken. En daar wringt het: prioriteren is voor mij ongelooflijk lastig. Bijna alles lijkt belangrijk. Wat als we dit over een maand toch nodig hebben? Wat als ik spijt krijg van wat ik wegdoe? Het voelt alsof elke beslissing een puzzel is zonder duidelijke oplossing.
Maar ik weet ook: hoe voller ons huis, hoe voller mijn hoofd. En dat is niet houdbaar.
Dus ik heb mezelf voorgenomen om deze week een begin te maken met de zolder. De plek waar spullen zich opstapelen, wachtend op een besluit dat maar niet genomen wordt. Dit keer moet het anders.
Van overweldiging naar actie: Hoe ik het aanpak Omdat ik weet dat dit proces voor mij lastig is, probeer ik een methode te vinden die werkt voor mijn autistische brein. Misschien helpt het jou ook, als je tegen dezelfde problemen aanloopt:
- Begin klein en blijf overzicht houden
Wanneer ik een ruimte binnenloop die vol ligt met spullen, raakt mijn hoofd meteen in paniek. Waar begin ik? Alles lijkt belangrijk, alles vraagt aandacht. Voor ik het weet, staar ik alleen maar naar de chaos en kom ik niet verder. Daarom dwing ik mezelf nu om een klein, afgebakend stukje te kiezen en me dáárop te focussen. Eerst één doos. Dan een plank. Niet de hele zolder in één dag, maar stap voor stap. - De ‘zichtbaarheidstechniek’
Omdat ik moeite heb met taken die niet direct in mijn gezichtsveld liggen, haal ik een deel van de spullen naar beneden. Niet te veel, zodat het niet overweldigend wordt, maar genoeg om er niet meer omheen te kunnen. Dit dwingt me om er iets mee te doen. - Voorkomen dat ik me verlies in details
Mijn valkuil is dat ik een stapel papieren wil opruimen en vervolgens een half uur bezig ben met één oud boodschappenlijstje omdat het me herinnert aan iets anders. Voor ik het weet, ben ik twee uur verder en is er nauwelijks iets veranderd. Dit keer zet ik een timer. Ik geef mezelf bijvoorbeeld 10 minuten per stapel, en als ik te lang blijf hangen bij iets kleins, dwing ik mezelf om door te gaan. - De ‘Marie Kondo’ benadering: Hou ik hiervan? Gebruik ik dit echt?
Ik probeer mezelf bij elk item twee vragen te stellen:- Geeft dit me vreugde? (of in mijn geval: is het echt belangrijk voor me?)
Als het antwoord op beide vragen ‘nee’ is, dan mag het weg. - ‘Misschien’-stapel met een deadline
Sommige dingen zijn gewoon moeilijk om direct los te laten. Daarom maak ik een ‘misschien’-doos. Over een paar weken kijk ik er nog eens naar. Als ik de spullen in de tussentijd niet heb gemist, kan het weg. - Hulp vragen en hardop beslissen
Ik merk dat het makkelijker is om keuzes te maken als ik het hardop uitspreek. Mijn man helpt me door vragen te stellen en me te laten uitleggen waarom ik iets wil houden. Vaak merk ik dan dat mijn argumenten eigenlijk nergens op slaan.
Van chaos naar rust Ik weet dat het een uitdaging wordt. Dat ik halverwege in een stapel spullen kan zitten en even vastloop. Dat ik waarschijnlijk een keer (of meerdere keren) boos gefrustreerd ga mompelen: “Waarom ben ik hier ooit aan begonnen?” Maar ik weet ook waarom ik dit doe. Ik wil rust in mijn hoofd. Ik wil een omgeving die past bij de nieuwe richting die we inslaan.
En als ik straks door een opgeruimde zolder loop en die enorme berg spullen zie slinken, weet ik: dit is het waard.
Struggle jij ook met opruimen en loslaten? Wat helpt jou?
Veel liefs. Tot de volgende keer!