Ik ben er goed in geworden.
In doen alsof.
Alsof ik het snap. Alsof ik erbij ben.
Alsof ik even afgeleid ben door de kinderen.
Reageren alsof ik gewoon meedoe aan het gesprek.
Ik bluf me er doorheen. Al jaren. Niet omdat ik wil liegen. Maar omdat ik hoop dat mijn reactie ongeveer klopt. Omdat het makkelijker voelt dan stoppen, uitleggen, toegeven. Omdat ik heb geleerd dat vastlopen in zo’n gesprek ongemakkelijk is — vooral voor de ander. Dus vul ik het gat. Met woorden. Met humor. Met afleiding.
Alleen… ik wil dit eigenlijk niet meer.
Want wat er Ă©cht gebeurt, is dit:
Soms probeert iemand mij iets uit te leggen en hoor ik de woorden wel, maar begrijp ik ze niet. Niet omdat ze moeilijk zijn. Niet omdat ik ze niet ken. Maar omdat mijn hoofd ze op dat moment geen betekenis kan geven. Ze komen binnen als losse klanken, zonder samenhang. Alsof de verbinding even wegvalt.
En het wordt nog ingewikkelder. In rumoer. In drukte. Als er meerdere geluiden tegelijk zijn. Als ik moe ben. Overprikkeld. Aan het eind van de dag, of soms al aan het begin…. Dan lijkt mijn gehoor me soms in de steek te laten — terwijl het dat eigenlijk niet echt doet.
Ik hoor hoge tonen juist opvallend goed. Soms zelfs té goed. Geluiden zijn scherp, aanwezig, onontkoombaar. Maar stemmen, vooral in achtergrondgeluid, verdwijnen. Ze lossen op in ruis. Alsof mijn brein niet meer kan kiezen wat belangrijk is en alles tegelijk binnenlaat. En ik juist daardoor niets meer begrijp.
Het probleem zit dan niet in mijn oren, maar in de verwerking. In selectie. In filteren. In betekenis geven. En dat maakt het erkennen ervan zo moeilijk. Hardop zeggen: “Het lukt me nu niet om dit te begrijpen.” Dat voelt beschamend. Alsof ik tekortschiet. Alsof ik dom ben. Alsof ik als enige in de wereld iets niet kan wat alle anderen wel kunnen. Ik weet zelf vaak ook niet hoe ik het moet uitleggen aan mensen die dit nooit ervaren. Hoe leg je iets uit dat zó onzichtbaar is?
Soms probeer ik het met een vergelijking. Stel: ik vertel je de route naar de supermarkt hier om de hoek. Gewoon in het Nederlands. Dan kom je er waarschijnlijk prima. Ik zeg: rechtdoor, linksaf, stukje verder en rechts op de hoek. Geen probleem.
Maar stel dat ik je diezelfde route nu in het Spaans vertel. Dan hoor je misschien nog steeds dat ik praat. Misschien herken je zelfs een paar losse woorden. Maar je komt niet aan bij de supermarkt. Niet omdat je dom bent. Niet omdat je niet oplet. Maar omdat de betekenis je niet bereikt.
Zo voelt het voor mij soms. Alsof mensen ineens Spaans praten.
En nee, die vergelijking gaat niet helemaal op. Want ik wĂ©Ă©t dat het Nederlands is. Ik ken de woorden. Maar toch lukt de stap van klank naar begrip niet. Niet omdat ik niet wil. Maar omdat mijn hoofd al vol is. Te vol. Door prikkels, emoties, gedachten, vermoeidheid. Mijn brein heeft zijn maximale capaciteit bereikt en lijkt te zeggen: “Dit kan ik er nu niet meer bij hebben.”
En dus maskeer ik. Ik praat eroverheen. Ik lach. Ik knik. Ik hoop dat ik het juiste zeg.
Maar dat kost zĂł ontzettend veel energie. Ik wil leren om dit niet meer weg te stoppen. Om het te erkennen, ook al voelt het kwetsbaar. Om mezelf te laten zien, ook als dat ongemakkelijk is. Ook als ik niet weet hoe de ander zal reageren. Want dit is geen onwil. Het is geen desinteresse. Het is geen domheid.
Het is een tijdelijke verwerkingsblokkade. Een auditieve overload. Een brein dat even geen ruimte meer heeft. En dat hoort (ook) bij hoe mijn brein werkt.
Misschien herken je dit. Misschien ook helemaal niet.
Maar als jij dit leest en even blijft hangen…dan is dat misschien genoeg.
Misschien hoeven we niet altijd meteen te begrijpen. Niet alles in te vullen. Niet elk ongemak op te lossen.
Misschien is het al genoeg om te zeggen: ik ben er even niet, maar ik kom zo weer.
Wat zou er veranderen als we dat elkaar gunnen? En wat zou er veranderen als we dat onszelf gunnen?
Is het jouzelf weleens overkomen? Of is het je opgevallen bij iemand met wie je in gesprek was? Ik ben benieuwd: hoe ga jij om met momenten waarop je hoofd (of je oren) even niet meewerken, of als dit je gesprekspartner overkomt?
Liefs Angelique